Spel van de week van 21 april— Bob Lodder

Prangende vragen

Afgelopen dinsdag kwam ik twee relatief elementaire problemen tegen die mij tot nadenken hebben gestemd. Al zoekend naar antwoorden leverde dat ook weer wat verrassingen op.

Een biedprobleem: spel 13

Het eerste probleem deed zich voor bij spel 13 waar ik de Oost hand had:

Na het openingsbod van Hans Nijssen van 1, was het aan mij om een volgbod te bepalen. Ik twijfelde tussen 2, doublet of 1SA. Voor elk bod valt wel iets te zeggen. Met 1SA geef je mooi je punten aan en je hebt een -stop. Maar heel lang kun je de hartens niet tegenhouden. Met een doublet bied je de mogelijkheid om met je partner snel een schoppenfit te vinden, maar kan er een probleem ontstaan als je partner 2, biedt. Voor een herbieding van 2SA kom je net een punt tekort, en je hebt dan sowieso spijt dat je niet 1SA hebt gevolgd. Als je 2 biedt, dan loop je het risico een schoppenfit te missen.

In de praktijk koos ik voor een doublet, en na 2 van mijn partner had ik al spijt van mijn doublet. Vervolgens heb ik maar 2SA geboden, en maar hopen dat het goed zou aflopen. Marlon paste en met enige verbazing zag ik toen de riante dekking in harten van Marlon toen de dummy open kwam. In de praktijk was dit dus helemaal geen slecht contract, maar toch wilde ik meer duidelijkheid wat ik nu het beste had kunnen bieden. Als eerste lijkt me dat Marlon 1SA had kunnen bieden, ik had dan wellicht kunnen verhogen naar 2SA, of kunnen passen. Maar mijn eigen probleem was daar niet mee opgelost.

Een manier om hier meer inzicht in te krijgen is voor mij om dan wat boeken te pakken. Dan wordt opeens duidelijk dat over zulke alledaagse situaties helemaal niet veel is geschreven. In Mike Lawrence “Het complete boek volgbiedingen” wordt helemaal niets geschreven over een volgbod van 1SA! Vervolgens heb ik gekeken in zijn “The complete book on take out doubles”. Op pagina 20 beschrijft hij wel iets over “Deviant shapes you may have to make take out doubles”. Daarin benoemt hij wel de situatie van een “doubleton in an unbid minor”. Zijn advies is dan om te passen als partner die kleur biedt, en hopen dat je dan in een 5-2 fit terecht bent gekomen. Maar de singleton in een ongeboden minor wordt niet benoemd. Mogelijk zou dan de conclusie moeten zijn dat je dan dus geen doublet mag geven, maar duidelijk is Mike Lawrence daar niet over. Dat is sowieso een manco van de geniale boeken van Mike Lawrence: ze zijn veel minder compleet dan je zou verwachten op basis van de titel. Ook zijn er weinig concrete regels die houvast bieden. In de praktijk kun je soms een hand vinden in het boek die lijkt op wat je zelf in een bridgespel hebt gehad, maar dat lukt niet altijd. In het Acol boek van Sint en Schipperheyn (p. 128) wordt geschreven, dat Mike Lawrence schrijft (waar?) dat “goede richtlijnen eigenlijk niet zijn te geven, vooral niet in parenwedstrijden”. De vraag is of dit waar is. In zijn boeken zijn wel degelijk meer specifieke richtlijnen te vinden, als je er goed naar zoekt.

Een meer praktische benadering is het systeemboek van Gerrit de Wit, Berry5 voor clubspelers. Daar vind je bijvoorbeeld op pagina 121 dat een 2SA herbieding na 1 - Doublet – pas – 2 18-21 punten belooft, en dat de Oosthand van spel 13 daar dus net iets te zwak voor is. Ook kun je daarin vinden dat West prima 1SA had kunnen bieden na een doublet (p. 118). Ook vind je daarin dat een 1SA volgbod goed is, p. 101, het belooft een stop, 1 stop dus, niet meer.

Ik ben benieuwd hoe bij jullie het biedverloop is gegaan. Met name vind ik het interessant om te begrijpen hoe NZ-paren in 2 belandden.

Tegenspelprobleem: wat te doen met een doubleton in een troefcontract ?

Op spel 2 ging bij ons de bieding als volgt:

Marlon kwam met H uit. Ik speelde de negen bij en Rosalind dook de slag (Bath Coup). Marlon vatte de 9 als aan signaal op en kwam een kleine schoppen na. Na afloop bespraken we hoe je nu precies moet omgaan met de situatie. Rosalind bracht in dat je heel duidelijk moet afspreken of je aan/af signaleert of distributie. Je kunt niet allebei doen.

Later realiseerde ik me opnieuw dat deze alledaagse situatie niet zo heel duidelijk in boeken wordt beschreven. In het boek "Easy Guide to Defensive Signals at bridge" wordt op pagina 10 beschreven dat "the prospect of scoring a ruff means that you may wish to encourage when only holding low cards", met daarbij een voorbeeld waarbij je met een doubleton hoog laag speelt. Maar in dat voorbeeld heeft degene die uitkomt Aas en Heer…

Een meer geraffineerde analyse van dit probleem is te vinden in het boek van Helge Vinje: "New Ideas in Defensive play". Hij analyseert diepgaand allerlei soorten problemen rondom uitkomen en signaleren. Voor het uitkomen maakt hij dan gebruik van Rusinow-achtige regels voor honneurs. Dit houdt in dat niet met de hoogste, maar met de één na hoogste honneur wordt gestart. Dus met HVxx wordt gestart met de Vrouw. De partner ("Oost") moet nu de boer of Aas aan signaleren (p. 98). Het boek van Vinje is absoluut geniaal, hoewel niet altijd even overzichtelijk. Het is best even zoeken als je specifieke situatie wilt vinden. Maar fascinerend is het zeker. Zo introduceert hij bijvoorbeeld het "trick counting singal". Als je met de Heer uitkomt in een troefcontract dan belooft dit een oneven aantal kaarten in die kleur. Uitkomen met het Aas belooft een even aantal kaarten. De partner kan dan uitrekenen hoeveel kaarten de leider heeft, en of het aantal te maken slagen dan een even of oneven getal is. Dat wordt dan weer gesignaleerd en degene die uitkomt weet nu of er bijvoorbeeld 1 (of 3) of 2 slagen te maken zijn…

Voor mezelf heb ik nu geconcludeerd dat ik met een doubleton toch de laagste moet spelen (af signaleren bij ons) , en dat ik met de boer of Aas mag aan signaleren.