Zoals bijna iedereen boden we in onze jonge jaren vaak tegen de klippen op. Soms met leuke resultaten, maar meestal had je onder de streep meer slechte dan goede resultaten. Na een serie 'ongelukkige' scores haalden we dan 'het muurtje' van stal. Om in voetbaltermen te spreken, een 6–2–2 systeem met vooral verdedigers die niets weg geven en hopen op fouten van de tegenstander bij de sporadische counter. Kortom, geen gekke dingen doen en loeren op fouten van de tegenpartij. Het bridgen wordt minder leuk, maar de resultaten schieten doorgaans omhoog.
Dinsdag was bij uitstek een avond voor 'het muurtje'. Zelf geen gekke dingen doen en wachten op de fouten van de tegenpartij. Een kolfje naar de hand van ons nevenpaar Peter en Ron, die ook in de reguliere viertallen competitie weinig weg geven en fouten van de tegenpartij genadeloos weten af te straffen. Ook nu bestond vrijwel de gehele oogst uit kleine en grote missers van de opps.
Uiteraard deden ze ook zelf een duit in het zakje.
Het doublet van Jack op de 1SA van Peter is conventioneel: een vijfkaart laag en een vierkaart hoog. Ron besluit alleen de mogelijkheid van een schoppen fit te onderzoeken. Heeft Peter 4 hartens, dan is de kans groot dat die kleur 4–1 verdeeld zit bij de tegenpartij. Zijn 3
bod belooft een vijfkaart en is manche forcing.
Peter maakt het met zijn verdeelde hand en dekking in alle kleuren af op 3SA. Na ruiten uit en met de schoppen 3–3 een gelopen parcours. De harten zaten zoals verwacht inderdaad 4–1 tegen en 4
ging aan alle andere tafels kansloos down. 12 impen in de tas!
Bastianne en Frank kregen ook veel lekkers uit de zak van Sinterklaas en eindigden met Peter en Ron ex aequo met +41 imps op de 1e plek.
In spel 7 bleven Bastianne en Frank keurig uit een kansloos slem.
Het begin van de bieding is timide. Misschien was in plaats van 1 het opgelegde 2 systematisch niet mogelijk (sommigen spelen het als splinter voor harten) en dus 100% forcing. Ook 2 lijkt na je voorpas in een butler competitie ietwat passief.
Na dit aarzelende begin werd alsnog het gaspedaal gevonden. Op 2 bood Frank prima 4
: mooie lange klaver en slem interesse. Na de welkome harten controle bij partner is slem in beeld. Ook als je gemengde controles speelt is het verstandig alleen 1e controles door te geven als je weet dat partner kort is in die kleur. H tegenover een singleton is vaak weinig waard in een troefslem.
Frank mag dus uitgaan van A bij partner. De enige zorg is de kwaliteit van de troefkleur. Dit kun je helder krijgen door keycards en troef vrouw op te vragen. Frank doet het anders. Met een sprong naar 5 vraagt hij naar de kwaliteit van de troeven. Die zijn bar en boos en Bastianne past terecht. 5 impjes winst aangezien 1 op de drie paren in slem verongelukte.
Verreweg het interessantste spel van de avond was spel 17.
Hoe bied je een 5–6 verdeling zonder overwaarde in punten? Beginnen met 1
en harten na bieden is reverse. Het veld was sterk verdeeld over de aanpak van deze hand. Vier keer werd 1 geopend en zes keer 1. Na een 1 opening wordt het heel lastig nog een hartenfit te vinden, zeker als de tegenpartij zoals verwacht flink de boom in klimt met schoppen.
Als je 1 opent heb je dit probleem niet. In deze hand is ruiten echter de ziel van je kaart en gaat mijn voorkeur toch uit naar de 1 opening. Als de hartenkleur wat voller zou zijn slaat de balans voor mij echter door naar 1.
In beide gevallen komen NZ met schoppen in de bieding.
Een leuke situatie voor een biedquiz: wat doe je na 1 – 1/2 of 1 – 1/2 ? Bij DBC was op elke tafel de aanpak anders. Hier boven heb ik er een aantal verzameld. Mijn sterretje gaat naar de ongepolijste aanpak van Pieter en Klaas.
