Op spel 5 speelde iedereen de schoppenmanche, overal werd er twaalf slagen gemaakt en iedereen had een 50%-score. Saai? Bij ons was dat verre van het geval.
Noord (Joeri) opende een zwakke twee in harten, partner Iwan volgde met vier schoppen(normaal goede kleur met weinig verdediging, bij Iwan kennelijk slechte kleur met veel verdediging) en JP bood vijf harten. Ik bood vijf schoppen en daar bleef het bij. Niet handig van mij, want vijf harten kan vijf down (twee ruitenintroevers, drie klavers en nog de andere twee azen—je moet dan wel na ruiten aas, ruiten ingetroefd als oost onder schoppen aas durven na te spelen voor de tweede ruitenintroever.
Iwan en ik hebben het later nog over dit spel gehad en ons leek het beter drie schoppen te volgen op twee harten (intermediate).
Als je genoeg punten voor de manche hebt en je hebt geen fit in de hoge kleuren kan je natuurlijk heel geleerd uitzoeken of het vijf laag is, maar meestal is het wijs gewoon drie sans te bieden, want een manche bieden in een minor is een doodzonde in paren.
Ik opende als zuid 1SA, Iwan deed Stayman, en bood daarna zijn klavers. Ik bood heel geleerd drie ruiten, Iwan drie schoppen en ik bood 3SA onder het motto dat je nooit in vijf laag speelt in paren. Nu hadden wij met een vet krijtje op tafel geschreven dat je harten moet starten, maar west kwam gelukkig voor ons een schopje uit en we maakten 3SA plus twee.
Dit was de laatste avond van de kampioenscompetitie die met grote overmacht werd gewonnen door Maas—van Glabbeek, goed gedaan en gefeliciteerd Hedwig en Willem!
